Στα πλαίσια του εορτασμού των 40 χρόνων Θεραπευτικής Διδασκαλίας Κουνταλίνι Γιόγκα, η Shanti Shanti Kaur μοιράζεται μαζί μας βασικά tips θεραπευτικής διδασκαλίας καθώς και την ιστορία του πώς αναπτύχθηκε η θεραπευτική Κουνταλίνι Γιόγκα από τότε που άρχισαν να φυτεύονται οι πρώτοι σπόροι της.

Έκανα το εκπαιδευτικό μου για να γίνω δασκάλα Κουνταλίνι Γιόγκα το 1971 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Το πρώτο μάθημα που δίδαξα μετά την αποφοίτησή μου, ήταν στη Μονάδα Κοινωνικής Μάθησης του ψυχιατρικού νοσοκομείου της Πολιτείας της Αριζόνα. Οι άνθρωποι σε αυτή τη μονάδα προετοιμάζονταν για εξιτήριο και ο ιατρικός διευθυντής ήθελε να έχουν έναν τρόπο να επανέρχονται στην ηρεμία όταν ενεργοποιούνταν τα συναισθήματά τους. Αυτό σήμερα το ονομάζουμε αυτορρύθμιση.

Πολύ σύντομα αναγνώρισα ότι δεν μπορούσα να τους διδάξω με τον τρόπο που είχα μάθει. Χρειάζονταν μικρότερα βήματα και πιο αργό ρυθμό. Χρειάζονταν επανάληψη, όχι νέα κρίγια κάθε εβδομάδα.

Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, αλλά τότε σπέρνονταν οι πρώτοι σπόροι της θεραπευτικής Κουνταλίνι Γιόγκα και αυτό ήταν η αρχή της εισαγωγής της Κουνταλίνι Γιόγκα στον χώρο της υγείας.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, βρίσκομαι στο Λος Άντζελες και έχει ξεσπάσει η επιδημία του AIDS. Άρχισαν να έρχονται στο μάθημα μαθητές με πορτοκαλί μύκητα στις πτυχές του δέρματός τους. Από τη γλώσσα τους έβγαιναν μακριές λευκές ίνες. Οι λεμφαδένες τους ήταν τόσο πρησμένοι και συμφoρημένοι, που ήταν επώδυνο να σηκώσουν τα χέρια τους. Είχαν ανεξήγητους πυρετούς. Έπασχαν από σύνδρομο καχεξίας. Εκείνη την εποχή δεν είχα καμία εμπειρία στη φροντίδα ασθενών, πόσο μάλλον ατόμων με ασθένειες που απειλούσαν τη ζωή τους.

Όπως πολλοί δάσκαλοι Κουνταλίνι Γιόγκα, αρχικά στράφηκα στα εγχειρίδια για να βρω κάτι που θα μπορούσα να τους διδάξω και που να μπορούν να κάνουν. Τα κρίγια για το ανοσοποιητικό σύστημα ήταν υπερβολικά έντονα για κάποιον σε αυτή την κατάσταση. Ήμουν πολύ αμήχανη και συγκινημένη λόγω του ότι έρχονταν και ήθελαν να μάθουν. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία ιατρική θεραπεία για τον HIV, και οι άνθρωποι φοβόντουσαν πολύ. Παρ’ όλα αυτά, είχαν την ελπίδα ότι ίσως η γιόγκα θα τους βοηθούσε να αισθανθούν καλύτερα, αν όχι να γίνουν πραγματικά καλά.

Τότε είχα μια καθοριστική συνειδητοποίηση: διδάσκουμε Κουνταλίνι Γιόγκα στον άνθρωπο, όχι στη διάγνωση. Έτσι, αν ψάχνω στα εγχειρίδια σκεπτόμενη «έχω αυτόν τον μαθητή με διαβήτη, πού είναι τα κρίγια για τον διαβήτη;» — δεν θα τα βρω. Δεν θα τα βρω γιατί η Κουνταλίνι Γιόγκα δεν διδάσκεται για μια ασθένεια. Διδάσκεται για τον άνθρωπο που έχει αυτή την ασθένεια.

Συμβουλή Θεραπευτικής Διδασκαλίας Κουνταλίνι Γιόγκα #1:

Δίδαξε τον άνθρωπο, όχι τη διάγνωση.

Έπειτα είχα μια ακόμη βαθιά συνειδητοποίηση: υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πρόληψη και τη θεραπεία. Όταν το εγχειρίδιο λέει ότι ένα κρίγια είναι «για κάτι», συνήθως σημαίνει ότι είναι για πρόληψη και διατήρηση της υγείας. Δεν είναι για τη θεραπεία αυτού του «κάτι». Ως δάσκαλοι Κουνταλίνι Γιόγκα, εκπαιδευόμαστε να διδάσκουμε υγιείς ανθρώπους να φτάσουν στην αριστεία τους. Δεν εκπαιδευόμαστε να διδάσκουμε Κουνταλίνι Γιόγκα σε ανθρώπους με προβλήματα υγείας.

Συμβουλή Θεραπευτικής Διδασκαλίας Κουνταλίνι Γιόγκα #2:

Η διδασκαλία ενός ανθρώπου για να αναρρώσει από μια ασθένεια, απαιτεί ένα ξεχωριστό σύνολο δεξιοτήτων και έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης από τη διδασκαλία για πρόληψη.